Dünya genelindeki emeklilik sistemleri incelendiğinde, Libya 70 yaş sınırı ile listenin en başında yer alıyor. Hem kadınlar hem de erkekler için uygulanan bu yaş sınırı, ülkenin iş gücü piyasasını güçlü tutma çabasının bir parçası olarak görülüyor. Ancak bu durum, ortalama yaşam süresinin 73 olduğu ülkede emeklilere dinlenmek için çok az zaman kalması nedeniyle küresel çapta tartışmalara yol açıyor.
Yaşlanan nüfus ve düşük doğum oranları nedeniyle Avrupa kıtası, emeklilik yaşını en çok yükselten bölge konumunda. Birçok gelişmiş ekonomide emeklilik yaşı 67 bandına çekilmiş durumda.
Danimarka: Şu an 67 olan emeklilik yaşını, 1970 sonrası doğanlar için 70’e çıkarmaya hazırlanıyor.
İtalya ve Yunanistan: Sosyal güvenlik sistemlerini sürdürülebilir kılmak adına emeklilik yaşını 67 olarak uyguluyor.
İzlanda ve Hollanda: 67 yaş sınırı ile Avrupa'nın en geç emekli olan toplumları arasında yer alıyor.
Avustralya: Kıta dışından bir örnek olarak, 2023 itibarıyla emeklilik yaşını 67'ye sabitleyen ülkelerden biri oldu.
Uzmanlar, emeklilik yaşındaki bu artışın sadece bir tercih değil, ekonomik bir zorunluluk olduğunu vurguluyor. Yaşam süresinin uzaması, emekli maaşı ödeme süresini artırırken; aktif çalışan nüfusun azalması fonların yetersiz kalmasına yol açıyor. Bu nedenle Danimarka, Hollanda, Portekiz ve Finlandiya gibi ülkeler emeklilik yaşını doğrudan "yaşam beklentisine" endeksleyen sistemlere geçiş yapıyor.
OECD verilerine göre Türkiye, tarihsel süreçteki erken emeklilik uygulamaları nedeniyle bir "istisna" (outlier) olarak görülüyor. Ancak son yıllarda yapılan kademeli geçiş reformları ile Türkiye'de de emeklilik yaşının 60-65 bandına doğru ilerlediği görülüyor. Mevcut durumda Türkiye, Güney Afrika ve Hindistan gibi ülkelerle birlikte dünyanın en düşük resmi emeklilik yaşlarından birine sahip olsa da, sistemin sürdürülebilirliği için küresel trendlere uyum çalışmaları devam ediyor.
Kaynak: Haber Merkezi
