İlhami İNCEÖZ


UNUTAMAM

UNUTAMAM


UNUTAMAM

 

Parmaklarım çatladı yazmaktan

Unutmadım seni, unutamam!

Gönül lâmekân, gurbet gezmekten

Unutmadım seni, unutamam!

 

Hicranım yüzümde konakladı

Bahtım benden, yüzünü sakladı

Sevdan ne durdu, ne durakladı

Unutmadım seni, unutamam!

 

Bakmadım yalan dünya hâzına,

Kanmadım oluru olmazına,

Ne bahara daldım, ne yazına…

Unutmadım seni, unutamam!

 

Ukde kalan, düşlerde anılır

Düş, ‘’gerçek’’ kokar, akıl yanılır,

Ruhum bir gazel, düşe sarılır,

Unutmadım seni, unutamam!

 

Dem zindan, her lahza ki dağ olur,

Dağ’lardan, sen dolu bir çağ olur,

Yâr özleyene, dert çerağ olur

Unutmadım seni, unutamam!

 

Kader, bahtımı kesti, söyledi…

Gönlüm, rüzgârca esti, söyledi…

Dilim, milyon kez, sustu söyledi:

Unutmadım seni, unutamam! 

 

Gönlüm kör inat, beni dinlemez,

Teselli bilmez, hâlden anlamaz,

Akıl sormasa, gönül inlemez…

Unutmadım seni, unutamam!

 

Bulut görse, gözlerim nem kapar,

Gözyaşlarım hayalini öper,

Gün solsa, gönülden yüzyıl kopar…

Unutmadım seni, unutamam!